شعر فارسی آیات غمزه

تو «زینب زینبِ» یک لهجه ی بی غلّ و غش هستی

محمدحسین ملکیان — Tue, 10 Sep 2019 16:51:00 GMT

تو بی تابی و این را پیچ و تاب جاده می فهمد
سر بر نی، تن در قتلگاه افتاده می فهمد

تو مظلومی و این را مادرت در سجده می داند
و حرف مادرت را تربت سجاده می فهمد

تو تنهایی و امضاهای پای نامه می گوید
و این را هر که دعوت نامه نفرستاده می فهمد

تو آرامی و این آرامش پیدای پنهان را
فقط طفلی که دستش را به دستت داده می فهمد

تو بی تابی، تو مظلومی، تو تنهایی، تو آرامی
تو را اما که با این شرح حال ساده می فهمد؟

تو «زینب زینبِ» یک لهجه ی بی غلّ و غش هستی
تو اوج نوحه ای این را مؤذن زاده می فهمد

آهویی در وحشت شبهای جنگل گم شده

سیده تکتم حسینی — Mon, 15 Jul 2019 10:30:00 GMT

آسمان است این که در گودال مقتل گم شده
یا که دنیای زنی آشفته بر تل گم شده؟

می دود هر سو نگاهش در سکوتی هولناک ...
در میان دودها سوسوی مشعل گم شده

شعله بر دامن ، پریشان می دود هر سو زنی
دختری در بیـن خار و خون و تاول گم شده ...

برق دندان شغالان و هجوم سایه ها
آهویی در وحشت شبهای جنگل گم شده
...
گریه کردم ، گریه، مثل مادری که ناله اش
در صدای تعزیه خوان های مقتل گم شده

این میان دل من است شرمگین و روسیاه

مهدی جهاندار — Tue, 11 Oct 2016 10:01:00 GMT

در خرابه دختری نشسته گریه می کند
دلشکسته، دست بسته، خسته گریه می کند

زین واژگون کنایه از نبودن کسی است
ذوالجناح بال و پر شکسته گریه می کند

باز، این چه شورش است دشت را که بعد تو
کوه هم نماز را نشسته گریه می کند

تاب دیدن کبودی دوباره را نداشت
آسمان که با دل شکسته گریه می کند

این میان دل من است شرمگین و روسیاه
در عزای بیعتی که بسته گریه می کند!

تازیانه ها غلاف می شود، زنی هنوز
بر مزار کودکی نشسته گریه می کند

خیمه ها می سوزد و....

حبیب الله چایچیان — Tue, 11 Oct 2016 06:32:00 GMT

خیمه ها می سوزد و شمع شب تارم شده
در شب بیماری ام آتش پرستارم شده

ما که خود از سوز دل آتش به جان افتاده ایم
از چه دیگر شعله ها یار دل زارم شده

پیش از این سقای ما بودی علمدار حسین
امشب اما جای او آتش علمدارم شده

ای فلک جان مرا هر چند می خواهی بسوز
مدتی هست از قضا دل سوختن کارم شده

جز غم امشب پیش ما یار وفاداری نماند
در شب تنهایی ام تنها همین یارم شده

من که شب را تا سحر بی خواب و سوزانم چو شمع
از چه دیگر شعله ها شمع شب تارم شده

بس که اشک آید به چشمم خواب شب را راه نیست
دود آتش از چه ره در چشم خونبارم شده؟

جز دو چشمم هیچکس آبی بر این آتش نریخت
مردم چشمان من تنها وفا دارم شده

گر گلستان شد به ابراهیم آتش ها ولی
سوخت گلزار من و آتش پدیدارم شده

شعله های کربلا آتش به جانم زد "حسان"
آتشین از این جهت ابیات اشعارم شده

نه از لباس کهنه ات نه از سرت شناختم

رضا حاج حسینی — Sun, 25 Oct 2015 10:29:00 GMT

نه از لباس کهنه ات نه از سرت شناختم
تو را به بوی آشنای مادرت شناختم

تو را نه از صدای دلنشین روز های قبل
که از سکوت غصه دار حنجرت شناختم

تو شعر عاشقانه بودی و من این قصیده را
میان پاره پاره های دفترت شناختم

قیام در قعود را، رکوع در سجود را
من از نماز لحظه های آخرت شناختم

غروب بود و تازه من طلوع آفتاب را
به روی نیزه، از سر منورت شناختم

شکست عهد کوفه... این گناه بی شمار را
به زخم های بی شمار پیکرت شناختم

تو را به حس بی بدیل خواهر و برادری
به چشم های بی قرار خواهرت شناختم

اگرچه روی نیزه ای ولی نگاه کن مرا
نگاه کن...منم...سکینه... دخترت...شناختی؟

کاروان می برد نیم دیگر خورشید را

سعید بیابانکی — Tue, 04 Nov 2014 07:36:00 GMT

دشت می بلعید کم کم پیکر خورشید را

بر فراز نیزه می دیدم سر خورشید را

آسمان گو تا بشوید با گلاب اشک ها

گیسوان خفته در خاکستر خورشید را

بوریایی نیست در این دشت تا پنهان کند

پیکر از بوریا عریان تر خورشید را

چشم های خفته در خون شفق را وا کنید

تا ببیند کهکشان پرپر خورشید را

نیمی از خورشید در سیلاب خون افتاده بود

کاروان می برد نیم دیگر خورشید را

کاروان بود و گلوی زخمی زنگوله ها

ساربان دزدیده بود انگشتر خورشید را

آه، اشترها چه غمگین و پریشان می روند

بر فراز نیزه می بینم سر خورشید را

آرزوي آب هم اين جا عطش نوشيدن است

سعید بیابانکی — Tue, 04 Nov 2014 05:42:00 GMT

پرده بر مي دارد امشب آفتاب از نيزه ها

مي دمد يک آسمان خورشيدِ ناب از نيزه ها

مي شناسي اين همه خورشيد خون آلود را

آه، اي خورشيد زخمي! رُخ متاب از نيزه ها

کهکشان است اين بيابان، چون که امشب مي دمد

ماهتاب از خيمه ها و آفتاب از نيزه ها

ريگ ريگش هم گواهي مي دهد روز حساب

کاين بيابان، خورده زخمِ بي حساب از نيزه ها

يال هايي سرخ و تن هايي به خون غلتيده است

يادگار اسب هاي بي رکاب از نيزه ها

آرزوي آب هم اين جا عطش نوشيدن است

خواهد آمد «العطش» ها را جواب از نيزه ها

باز هم جاري ست امشب رودرود از سينه ها

بس که مي آيد صداي آب آب از نيزه ها

گرچه اين جا موج موج تشنگي ها جاري است

مي تراود چشمه چشمه، شعر ناب از نيزه ها